چرا پنهان كنم ؟

عشق است و پيداست
درين آشفته اندوه نگاهم
تو را مي خواهم اي چشم فسون بار
كه مي سوزي نهان از ديرگاهم
چه مي خواهي ازين خاموشي سرد ؟
زبان بگشا كه مي لرزد اميدم
نگاه بي قرارم بر لب توست
 كه مي بخشي به شادي هاي نويدم
دلم تنگ است و چشم حسرتم باز
چراغي در شب تارم برافروز
به جان آمد دل از ناز نگاهت
فرو رز اين سكوت آشناسوز

با دست هاي عاشقت 

خداي را

نا خداي من!

مسجد من كجاست؟

در كدامين دريا

كدامين جزيره؟-

آن جا كه من از خويش برفتم تا در پاي تو سجده كنم

و مذهبي عتيق را

- چونان موميائي شده ئي از فراسوهاي قرون -

به ورود گونه ئي

جان بخشم.

مسجد من كجاست؟

با دستهاي عاشقت

آن جا

مرا

مزاري بنا كن!

(از استاد شاملو)

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.

روری که کمترین سرود

                             بوسه باشد

و هر انسان

 برای هر انسان

برادری ست

روزی که دیگر درهای خانه را نمی بندند

قلف

         افسانه یی ست

و قلب

برای زندگی بس است.

روزی  که معنای هر سخن دوست داشتن باشد

تا تو بخواطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی

روزی که آهنگ هر حرف

                                 زندگی ست

تا من بخاطر آخرین شعر رنج چیست وجوی قافیه نروم.

روزی که کمترین سرود

                                 بوسه باشد.

روزی که تو بیایی برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود.

روزی که ما دوباره برای کبوتر های مان دانه بریزیم.......

و من آن روز را انتظار می کشم

حتا روزی

که دیگر

 نباشم.

از خویش دور افتاده ام لیک

چراغی در دور دست وجودم

سوسو می زند

کسی فریاد می زند               با صدای بی صدا

آری این صدای سکوت است که می شنوم

که ازدحام زاعرانش

سکوت خلوت عاشقان را 

در هم می شکند

خندان نمی مانم گریانم

برای ورودت ای عشق

و آسمان سپیدی ساختم

که گاه بر لبخندی آفتابی نثار کند

و تا برای روز های بارانیت تا بخواهی

ببارد